Een goede relatie, die niet uit mijn vakgebied komt, vroeg me ooit na het bekijken van mijn vorige website:

“Durk Piet… allemaal mooi en aardig maar wat doe je nou eigenlijk op een dag?”

Daar kon ik geen bondig antwoord op geven. Niet omdat ik niets concreets doe, maar omdat mijn werk zich lastig laat vangen in een paar zinnen. Een 'elevator pitch' heb ik nog steeds niet.

Pas later zag ik een verband tussen mijn werk en muziek die met mijn afkomst te maken heeft.

Mijn ouders leerden elkaar kennen dankzij de muziek. Ze speelden allebei in een orkest.

Ik groeide op met klassieke muziek maar had er lange tijd geen gevoel bij. Het was voor mij één grote klankenbrij en het voelde als een verplichting. In mijn vroege tienerjaren zette ik me daartegen af en stopte met de trompetles van mijn vader.

Pas in mijn latere leven toen ik zelf vader was, begon ik serieuzer te luisteren. Ik ging erover lezen, wilde het beter begrijpen. Toen mijn vader 74 was, ernstig ziek en de tumor in zijn hoofd zijn spraak uitschakelde, luisterden we samen naar muziek. De muziek verbond ons terwijl we er nooit echt over hebben kunnen praten.

Bij de afscheidsdienst van mijn vader speelde het orkest het St. Florian Choral van Anton Bruckner, een lievelingsstuk van hem. Het raakte me diep zonder dat hij dat ooit heeft kunnen weten. Veertien jaar later klonk hetzelfde stuk bij het afscheid van mijn moeder met wie ik het er ook nooit over heb gehad. Tranen in mijn ogen.

Wat ik steeds meer ben gaan beseffen zijn twee lessen: muziek kan raken op de diepere gevoelslaag en samenspel komt niet vanzelf.

Dat hoor ik ook in 'A Day in the Life' van The Beatles.
Een iconisch nummer, maar ook: hard werken. Het kostte meerdere opnamesessies. Een veertigkoppig orkest met een vreemde opdracht. Van de laagste naar de hoogste noot, ieder op zijn eigen manier. En toch één geheel. Wat een klus!

Zo ervaar ik ook mijn eigen 'day in the life', mijn dagelijkse werk.

Ik werk met mensen en teams die iets willen — en vaak ook moeten — neerzetten.
We onderzoeken wat zich aandient. Het ontvouwt zich doorgaans gaandeweg.

Geeft dit een eenduidig antwoord op de vraag wat ik doe op een dag?
Waarschijnlijk niet.

Maar wat wél bij mij is ontstaan in de loop der tijd: een dieper begrip van de liefde van mijn ouders voor muziek. En het besef dat mijn werk daar meer op lijkt dan ik ooit dacht.

De juiste snaar raak je niet met woorden alleen. Dat vraagt aanwezigheid. Er echt zijn.

En dat is, denk ik, precies wat ik in mijn werk probeer te doen.