Bij de ingang van organisaties kom ik ze overal tegen.

Kernwaarden.

'Moed'. 'Lef'. 'Verantwoordelijkheid'. 'Samenwerking'. 'Eigenaarschap'. 'Vertrouwen' enz. enz.

Het zijn mooie termen die vaak uit een gezamenlijk proces naar voren komen. Woorden die ergens voor staan en woorden die uitnodigen om naar te leven. Dat klinkt plausibel en is tegelijkertijd geen rocket science. We weten dit eigenlijk al een hele tijd. En toch blijkt het voor organisaties ingewikkeld om daarin echt stappen te zetten.

Wat nog moeilijker is: mensen die zich daadwerkelijk verbinden aan 'iets hogers'. Een gedeeld en inspirerend verhaal dat verder gaat dan succes, omzet, particulier geluk, persoonlijk welzijn en individuele welvaart. Een collectief verhaal waar mensen oprecht warm voor lopen. Dat lijkt belangrijk om te doen maar is makkelijker gezegd dan gedaan.

De filosoof Plato schreef daar ruim tweeduizend jaar geleden al iets interessants over. In zijn verhaal over de stuurman op zee gaat het over oriëntatie. Een stuurman die alleen let op de golven, de wind en de grillen van het moment, raakt gemakkelijk uit koers. Daarom moet de stuurman (emancipatie stond nog in de kinderschoenen) zich richten op iets dat bestendig is.

Sterren.

Zij veranderen niet met elke weersomstandigheid, ze bieden houvast. Niet omdat ze het werk makkelijker maken, maar omdat ze richting geven. Voor mij vertegenwoordigen die sterren onze waarden. Alleen, daar zit een probleem. We kijken er wel naar, maar we varen er niet altijd op.

Ik wil wel moed tonen maar nu even niet. Ik voel me niet op mijn gemak in dit team.

Ik wil wel persoonlijk leiderschap nemen, maar ik doe al zoveel. Laat een ander het nu maar eens doen.

Ik wil wel samenwerken, maar als anderen steeds afhaken, waarom zou ik dan blijven investeren?

Niet handig misschien, dit gedrag, maar wel menselijk.

En precies daar zit voor mij de werkelijke vraag. Niet of waarden belangrijk zijn. Daar zijn de meeste mensen het wel over eens. De vraag is: waarom we maandag tot en met vrijdag zo vaak iets anders doen dan we ons op zondag hebben voorgenomen?

Welke patronen spelen daarin een rol?

Welke spanningen ervaren we?

Welke verhalen vertellen we onszelf?

En hoe komt het dat we in ‘the heat of the moment’ vaak wat anders doen dan we diep van binnen belangrijk vinden?

Binnen organisaties maar ook tussen organsiaties speelt die vraag voortdurend bij mensen. Zeker nu technologie onze wereld op de kop lijkt te zetten en vraagstukken complex zijn en soms ronduit chaotisch. Ratio en individuele slimheid zijn dan niet toereikend.

Dat vraagt volgens mij om leeravonturen.

Om het vermogen samen te onderzoeken wat er gebeurt wanneer waarden botsen met de dagelijkse praktijk. Om nieuwsgierig te worden naar patronen die maken dat we anders handelen dan we ons hadden voorgenomen. En om manieren te vinden waarop mensen onzekerheid en leerspanning niet vermijden, maar productief maken.

Organisatieontwikkeling en persoonlijke groei worden daarmee minder een kwestie van oplossingen implementeren en meer een sociaal, organisch en scheppend proces. Samen zoeken naar wat richting geeft wanneer de omstandigheden voortdurend veranderen.

In de leergang Betekenisvolle Werkrelaties onderzoeken we dit en proberen we samen wijzer te worden en gaan we aan de slag met de volgende vragen:

Waarom doen mensen, teams en organisaties vaak iets anders dan ze belangrijk vinden?

Welke patronen houden dat in stand?

Hoe kun je daar met meer bewustzijn en handelingsruimte in staan?

Stuur me gerust een mail, app of kijk op werkrelaties.nl.

Er zijn behalve de leergang ook andere mogelijkheden zoals intervisie of persoonlijke begeleiding.