Terschelling. Schylge, zoals wij thuis zeiden

Elke zomer gingen we erheen: heit & mem, mijn twee oudere broers en twee oudere zussen. Één keer per jaar op vakantie. Ik vond het magisch. En Schylge? Het werd mijn walhalla. De Brandaris, de duinen, het strand, de geuren en kleuren. Nog steeds brengt het eiland me terug naar mijn jeugd en mijn eerste ‘team’: mijn gezin van herkomst. Daar ligt een deel van wie ik ben. Dat besef — dat je biografie en herkomst doorwerken — draag ik mee in leven en werk.

Het werkende leven

Op mijn 23ste begon ik na mijn studie Sociale Geografie (RUG) vol energie aan het werk, zonder scherp beeld van wat ik wilde. Dat groeide gaandeweg. In de advieswereld viel het op zijn plek: mijn interesse in mensen, organisaties en samenwerking. Toen ik ging werken bij een business school en later een academisch opleidingsinstituut werd het voor mij helder waar ik energie van krijg. Het begeleiden van leerprocessen en de ontwikkeling van mensen in hun werk in relatie tot de wereld waarin we leven.

Wat me blijft boeien

Niet het kloppende verhaal. Het loopt toch altijd anders. Het ‘echie’ is de rommelige realiteit: je maakt plannen en het leven haakt er dwars doorheen. “Life is what happens to you while you’re busy making other plans,” zei John Lennon. Precies daarom voelt het leven voor mij als een expeditie in levenskunst: fraai én frustrerend, vaak tegelijk. We zoeken naar betekenis, en vaak weten we het niet. Daar zit de leerzone: in het (nog‑)niet‑weten, in het proberen en bijstellen. En juist daar heb je elkaar nodig.

Ondernemen ontdekte ik later

Het ondernemerschap zit wat verscholen in mijn familiegenen. Ik stelde het lang uit, maar dacht er dikwijls  aan. Toen ik de stap zette, ging het zeker niet vanzelf. Met vallen en opstaan — en dankzij mijn omgeving — leerde ik dat ik het niet alleen hoef te dragen. Mijn eigen ‘first team’ thuis, familie, vrienden en vakgenoten: ik sta op hun schouders.

En nu?

Als vijftigplusser (de tijd vliegt echt!) wil ik me blijven verwonderen. Soms in vervoering raken, zoals dat jongetje op het strand van Schylge. Ik wil tevoorschijn komen, met mijn twijfels en onzekerheden, en anderen uitnodigen dat ook te doen. Dat lukt me lang niet altijd maar ik blijf het proberen.

Tot slot

Ik doe mijn best om zo zorgvuldig mogelijk om te gaan met deze bizar mooie, maar ook kwetsbare planeet. Oog te hebben voor de ander, mijn ogen niet te sluiten voor leed en onrecht. Ik wil het leven graag voluit leven en dat betekent ook risico's nemen. Dat lukt soms goed en soms ook niet. Ik kan mezelf in de weg zitten, de drempel te hoog maken. Tegenslagen en zoektochten? Genoeg. Maar gelukkig is er ook veel om van te genieten en om te lachen, vooral als het me lukt mezelf niet altijd zo serieus te nemen ;-)