Terschelling. Schylge, zoals wij thuis zeiden

Elke zomer gingen we erheen: heit & mem, mijn twee oudere broers en twee oudere zussen. Één keer per jaar op vakantie. Ik vond het magisch. En Schylge? Het werd mijn walhalla. De Brandaris, de duinen, het strand, de geuren en kleuren. Nog steeds brengt het eiland me terug naar mijn jeugd en mijn eerste ‘team’: mijn gezin van herkomst. Ik ontdek steeds weer dat je biografie een essentiële en invloedrijke bron is om bij stil te staan.

Het werkende leven

Op mijn 23ste begon ik, na mijn studie Sociale Geografie (RUG), vol energie aan het werk zonder scherp beeld van wat ik wilde. Dat groeide gaandeweg. In de advieswereld viel het op zijn plek: mijn interesse in mensen, organisaties en samenwerking. Later werkte ik bij een business school en een academisch opleidingsinstituut en ergens daar voelde ik waar ik energie van krijg. Mensen helpen hun potentieel te laten ontdekken en waar teams en groepen toe in staat zijn!

Wat me blijft boeien

Niet het kloppende verhaal. Het loopt toch altijd anders. Het ‘echie’ is de rommelige realiteit: je maakt plannen en het leven haakt er dwars doorheen. “Life is what happens to you while you’re busy making other plans,” zei John Lennon. Al met al zijn we meer op zoek dan dat we iets vinden. We weten zoveel niet!  Daar zit de leerzone: in het (nog‑)niet‑weten, in het proberen en bijstellen. En juist daar heb je elkaar hard nodig.

Ondernemen ontdekte ik later

Het ondernemerschap zit verscholen in mijn familiegenen. Ik stelde het lang uit, maar dacht er dikwijls  aan. Toen ik de stap zette, ging het zeker niet vanzelf. Met vallen en opstaan — en vooral dankzij mijn familie, vrienden en naaste collega's — leerde ik dat ik het niet alleen hoef te dragen. 'Ik kan het niet alleen'  zoals De Dijk het zo treffend zingen!

En nu?

Als vijftigplusser (de tijd vliegt echt!) wil ik me blijven verwonderen. Me laten raken zoals dat jongetje op het strand van Schylge. Laten zien wat ik te bieden heb, mijn enthousiasme én twijfels. Niet om te etaleren maar omdat ik geloof dat verbinding ontstaat waar mensen tevoorschijn komen. Hopelijk nodig ik daarmee anderen uit om hetzelfde te doen ook al lukt me dat niet altijd.

Tot slot

Ik probeer zorgvuldig om te gaan met de wereld om me heen. Dat lukt niet altijd. Ik kan mezelf in de weg zitten doordat ik teveel in mijn hoofd zit en mezelf teveel vragen stel. Tegelijkertijd wil ik het leven graag voluit leven, wil ik het voelen en risico’s durven nemen. Dat gaat de ene keer beter dan de andere. Tegenslagen? Die zijn er genoeg. Tegelijk is er veel om van te genieten en om te lachen! Zeker als het me lukt mezelf niet altijd zo serieus te nemen.